Версия для слабовидящихВалентина Лукьянчик (ветеран труда БМЗ): «Праца душы»
Будуем чалавека па цаглiнцы,
Свядомасць яго узрошчваем штодзень.
Затрымлiваем позiрк на галiнцы
На тваp нам падае ад лiсця цень.
Без накiрунка гэта выхаванне,
I права выбару ты маеш, як заужды.
А з цяжкасцямi першае спатканне
Пазбегнуць раiць хуткае язды.
Умовы дазваляюць… вiншаваннi!
Тады, магчыма, паспрабуеш смак
Сустрэч цiавых, сцiплых развiтанняу,
Без сума не абыдзецца нiяк.
Хто нам дазволiу той i забаронiць,
Многа паверхау у нашым у жыццi.
Ты дарагi i срэбра вось на скронях,
Шлях дараваны трэба усiм прайсцi.
Навошта нарадзiуся i з ракою
Ты нес усiм людзям цеплыню душы?
I не давау сабе звычайнага пакоя,
Гэту задачу для сябе рашы.
